rakettar

eg snurrar rundt og rundt og rundt. rundt i den nye kjolen min. rundt og rundt medan eg kan høyre små smell, små smell som lagar fargar på himmelen, som gjer at me alle bevegar på hodet og ser opp. står og ser på den same himmelen, på dei same fargane. eg snurrar rundt og rundt heilt til eg dett om. ned på golvet. eg ligg på golvet. på rygg. eg har finkjolen på, og håret som eg akkurat har lagt blir knust mot golvet. eg ligg under ventilen, og rakettane som skytas opp, ein og ein, mot himmelen, høyres så godt at eg nesten kan sjå dei, der eg ligg på golvet, og ser opp i taket. eg skjønnar at klokka har slått tolv, for lyden av ein blir til mange. og eg ka sjå før meg smila og latteren, og hender som møtes. men her ligg eg. for alt er berre surr, og det hjelper ikkje å prøve å snurra det bort, for da dett ein berre, og surret er her framleis. så eg ligg her på rygg, medan klokka slår tolv og hender møtes og alle ser på same sky. og han eg eigentleg vil kyssa godt nyttår held armana rundt nokon andre. så sovnar eg og etter kvart blir mange til ein, ein blir til ingen, og skuddane døyr sakte ut.